GAPO, Branko
КРОКИ ЗА ПОРТРЕТ НА БРАНКО ГАПО
Да се фантазира значи да се истражува
Да се истражува значи да се создава
Да се создава значи да се постои...
Да се истражува значи да се создава
Да се создава значи да се постои...
Македонскиот филмски режисер Бранко Гапо му припаѓа на оној вид автори кои умеат да ги покренат благородните импулси на фантазијата и во нив да го вдахнат духот на надежта, на болката и ветувањата. Во поетиката на неговиот филмски опус, од ден во ден, го откриваме трепетот на вознемиреноста, трепетот на емоциите, избликот на инспирацијата, нешта кои не му дозволуваат на Гапо да вплови (како некои негови колеги) во мирните води на творечкиот конформизам и да им се приклони на конвенционалната и комерцијалната форма. Напротив - немирниот дух на Гапо мечтае, истражува, создава и со тоа му овозможува на авторот да ПОСТОИ.
Бранко Гапо е роден на 5 ноември 1931 година во Тетово. Со филм заночнал да се бави како аматер уште во училишните денови. Професионално се врзува за филмот во почетокот на 50-тите години кога дебитира со прилози во Филмските прегледи (1951 година) на Вардар филм. Две години подоцна, во 1953-та година, го реализира својот прв документарец Мугри во полињата. Во 1956-тата година Гапо ее појавува со документарецот Птиците доаѓаат, една нсклучително лирска репортажа. и со него го најавува својот извонреден сснзибилитет за нурнувањс во корените на лостоењето од кои ги излачува убавината, љубовта, болката, надежта, немирот...
Во документаристичкиот опус на Бранко Гапо, којшто патем да спомнам брои повеќе од 40 филмови, со својата снага на филмското кажување особено се издвојуваат, покрај веќе спомнатиот Птиците доаѓаат, и Граница (1962), Сонце на младоста (1961), Помеѓу две разделби (1961), Проштевања (1963), Градот на Вардар (1961), Последни номади (1964). Патем (1966), Лето Господово 67 (1967), По пат одам за пат прашам (1968), Амен Сиам бут Рома (1976). Козите... и друго по 10 години (1976), Лето Господово 77 (1978)...
Паралелно со реализацијата на документарни филмови Гапо асистира и на играни проекти кај режисерите Димитрие Османли, Франце Штиглиц и други, а од особено значење за неговиот подоцнежен ангажман во играниот филм е сскако соработката со светски познатите синеасти Абел Ганс н Вилијам Дитерле. Во периодот 1961 - 1964 година Бранко Гапо во повеќе наврати има студиски престои во Париз кадешто во Француската кинотека и во познатите париски студија ги дооформува своите знаења за филмската умстност. Во биографијата на овој наш режисер неодминлив е и следниов податок: работејќи практично со документарната филмска материја, Гапо, паралелно во 50-тите и 60-тите години се бави и со филмска критика, објавувајќи рецензии, коментари, осврти и анализи во дневниот печат и во специјализираните списанија за уметност (Разгледи, Современост, Културен живот и.т.н.).
Сето ова акумулирано искуство неминовно доведе и до нсзапирливиот порив на Гапо - играниот филм. Во рамките на македонската кинематографија Бранко Гапо го има најбогатиот филмски игран опус (6 играни филмови) при што недвојбено сс наметнува и сознанието за широката лспеза на темите и времињата сместени во неговите филмови. Денови на искушение (1965), Истрел (1972), Време без војна (1969), Најдолгиот пат (1976), Време, води (1980) и Македонска сага (1993) се наслови на филмовите кои на достоинствен начин, во тоа време, ја промовираа македонската кинематографија во земјите на речиси сите континенти во светот.
Немирниот и секогаш љубопитен дух на Бранко Гапо не се исцрпува и не се задоволува само со филмскиот медиум. Уште во 50-тите години Гапо објавува раскази во Млад борец и во Разгледи, во 1959 година е основач на првиот вонинституционален театар Естрада 59, режира повеќе театарски претстави од кои ја издвојувам Убавинита чекори сама (1975) според текст на сонремениот драмски писател Томе Арсовски. Во текот на својот творечки ангажман Гапо реализира и повеќе од 40 радио-драми. Во овој контекст ќе го апострофирам и неговиот авторски ангажман во Македонската телевизија каде, покрај поголем број музички и документарни емисии и повеќечасовни шоу програми, Гапо реализира и повеќе ТВ драми од кои ги издвојувам Бамји (според Димитар Солев), Некаде морам да те чекам (според Петре М. Андреевски), Делби (според Бранко Пендовски), Самотија (според Ордан Добревски) итн. Од останатите ТВ остварувања посебно треба да се издвојат, заради својот врвен квалитет, две дела: Лабин и Дојрана (колор телевизиски игран филм-балет според музиката на Трајко Прокопиев) и Ордан Петлевски (долгометражен телевизиски документарен филм за творештвото на сликарот Ордан Петлевски).
Фактографијата за творештвото на Бранко Гапо не ќе биде заокружена доколку не бидат забележани најзначајните признанија што ги освоилс филмските дела на овој наш автор. Значи работите стојат вака: продуцснтски награди за документарците Сонце на младоста и По пат одам за пат прашам на Фестивалот на југословенскиот документарен и кусометражен филм во Белград во 1960, односно 1968 година. Во 1962 година, на нстиот овој фестивал, филмот Граница е добитник на наградата за најдобра режија и најдобра камера. Играниот филм Време без војна ги вкнижува Сребрената медаља за режија (во Авелино, Италија, 1972 година), специјална награда за режија на фестивалот на југословенскиот игран филм во Пула (1969 година), награда за млад актер на фестивалот во Ниш (1969 година), како и републичките награди 11 Октомври за најдобра камера и 13 Ноември за најдобра режија. Филмот Истрел, меѓу другото, е закитен со Златна Арена за најдобра камера на фестивалот во Пула, како и со Голема Повелба за машка улога на фестивалот во Ниш, Голема сребрена арена за филм, Сребрена арена за камера, награда за најуспешен актер-дебитант на фестивалот во Пула, Голема повелба за машка улога и специјална награда за машка улога на фестивалот во Ниш, награда за најдобра камера на ФЕСТ 77, 11-то октомвриска награда за најдобра камера, сесамо дел од наградите со коишто се закити играниот филм Најдолгиот пат. Во 1997 година Бранко Гапо ја доби највисоката државна награда 11 Октомври за животно дело.
Филмскиот опус на Бранко Гапо ни открива расен автор нурнат во нстражувања на предизвиците на времето и просторот.
Бранко Гапо ја иницира, во рамките на македонската документаристичка продукција. тенденцијата на критичкиот реализам, при што прави исклучителни напори животниот документ да го ослободи од притисоците на идеологизацијата. Неговиот документаристички опус, уште од Птиците доаѓаат и Граница, го потврдуваат неговиот темперамент за критичко-лирска опсервација. И како што созреваше неговиот талент, Бранко Гапо се појасно ќе го потврдува стремежот на набљудувач кон идентификација на парадоксите во фактичките, објективни состојби. Тој провокативен стремеж кон објективноста Гапо нема да го напушти ниту во подоцнежните години кога негова главна преокупација ќе стане играниот фплм. Во секој случај, документарците како Последните номади, реалистичка слика за егзотичноста на животот на сточарските племиња Каракачани, потоа Лето господово 67, своевидна хроника за архаичните всрувања во исцелителската моќ на манастирските реликвии, па Граница, тој невиден филмичен крик за трагичните делби на луѓето или пак свосвидната репортажа за помалку егзотичните аспекти од животот на современите роми во Амен Сиам бут Рома, ја потврдуваат присутноста на еден расен документарист кај кого љубопитството спрема феномените на кои наидува е бескрајно, ја потврдуваат присутноста на еден неподмитлив сведок на сеприсутните социјални противречности и парадокси, ја потврдуваат присутноста на еден восхитен истражувач на атрактивни содржини кои ги чуваат вредностите на егзотиката и фолклорот, но и грижлив стилист кој сака да ги помири судирот на овие снажно спротивставени усилби во некаква помалку препознатлива и помалку експлоатирана метафоричка конструкција. Впрочем, овој стремеж на амбивалентно чувствување на социјалната средина и светот воопшто, го препознаваме и како естетички контраст кој се повторува и при нзборот на содржините за играните филмови на Бранко Гапо, како во драматизацијата и структуирањето на граѓата, така и при типолошката селекција и конституција на неговите драмски херои.
Филмот Денови на искушение, филмска адаптација на драмското дело Црнила на Коле Чашуле, е првата работа на Бранко Гапо врз играна материја. Неговиот режисерски концепт тука во прв ред оди на едно прошнрување на тематската основа со цел материјата да се здобие со повеќе елементи што би послужиле за една поверодостојна реконструкција на времето и милјето на трагичните настани сврзани за убистпото на Ѓорче Петров. Филмот, пак, Време без војна доаѓа како логичен след на авторските интерссирања иа Гапо, на неговата долгогодишна творечка обземеност со фактите на животот и времето, во кои овој расен документарист секогаш се обидуваше да ја симне обвитката на актуслната појавност. Несомнено е дека во овие негови авторски стремежи, сценариото на Симон Дракул дава сден оптимален креативен простор. Така, Време без војна е всушност филм целиот сиртен навнатре, во себе и во своитс ликови. Со еден збор, тоа е прв интимистички филм во македонската играна продукција, целосно поставен во современите медиумски рамки. Во таа смисла, низ целиот филм доминира атмосфера во која режијата успева да воспостави определено расположение за тоа дека прикажаните фрагменти од животот на ликовите се судбински мигови на нивното траење. Својот нареден игран филм Истрел Бранко Гапо го работи според мотивите на романот Под усвитеност на Димитар Солев. Режисерскиот пристап кон материјата која обработува автентичен настан од времето на бугарската окупација, претставува обид да се изнајде најповолен метод за нејзиио приспособување, не кон тогаш важечките визуелни канони, туку кон сопствениот творечки темперамент. Со појавата на четвртиот игран филм на Гапо Најдолгиот пат жанровската врзаност и тематската блискост на македонскиот игран филм со историјата не се веќе само воопштени стилски одредници. Се чини дека ова дело ги остава зад себе сите оние почетни жанровски обиди и стилски експерименти во нашето филмско производство кои не резултираа со очекуваните доблести. Овој филм е работен со оригинална постапка и има оригинална структура. Во него, на крајно непосреден начин, без трошка декларативност во себе и низ наполно автентичен филмски израз, се остварува жива слика на една човекова состојба во која се согледуваат националните особини и менталитет на еден народ и општествено-историските околности на едно време. Во поширока смисла, светот на овој филм прераснува во симболичка слика на човечката судбина и општествените улови кои на разновидни начини опстојуваат во нашево време. И наредните два филма на Гапо Време, води и Македонска сага се нурнуваат во истражувањата на корените - на опстојот, на љубовта, на омразата, на припаѓањето... теми што избликнуваат од секогаш љубопитниот дух на Бранко Гапо.
Македонската кинематографија има среќа што пригрли во себе автор кој континуирано, без остаток, се однесува знаејќи дека да се фантазира значи да се истражува да се истражува значи да се создава да се создава значи да се ПОСТОИ!
Бранко Гапо е роден на 5 ноември 1931 година во Тетово. Со филм заночнал да се бави како аматер уште во училишните денови. Професионално се врзува за филмот во почетокот на 50-тите години кога дебитира со прилози во Филмските прегледи (1951 година) на Вардар филм. Две години подоцна, во 1953-та година, го реализира својот прв документарец Мугри во полињата. Во 1956-тата година Гапо ее појавува со документарецот Птиците доаѓаат, една нсклучително лирска репортажа. и со него го најавува својот извонреден сснзибилитет за нурнувањс во корените на лостоењето од кои ги излачува убавината, љубовта, болката, надежта, немирот...
Во документаристичкиот опус на Бранко Гапо, којшто патем да спомнам брои повеќе од 40 филмови, со својата снага на филмското кажување особено се издвојуваат, покрај веќе спомнатиот Птиците доаѓаат, и Граница (1962), Сонце на младоста (1961), Помеѓу две разделби (1961), Проштевања (1963), Градот на Вардар (1961), Последни номади (1964). Патем (1966), Лето Господово 67 (1967), По пат одам за пат прашам (1968), Амен Сиам бут Рома (1976). Козите... и друго по 10 години (1976), Лето Господово 77 (1978)...
Паралелно со реализацијата на документарни филмови Гапо асистира и на играни проекти кај режисерите Димитрие Османли, Франце Штиглиц и други, а од особено значење за неговиот подоцнежен ангажман во играниот филм е сскако соработката со светски познатите синеасти Абел Ганс н Вилијам Дитерле. Во периодот 1961 - 1964 година Бранко Гапо во повеќе наврати има студиски престои во Париз кадешто во Француската кинотека и во познатите париски студија ги дооформува своите знаења за филмската умстност. Во биографијата на овој наш режисер неодминлив е и следниов податок: работејќи практично со документарната филмска материја, Гапо, паралелно во 50-тите и 60-тите години се бави и со филмска критика, објавувајќи рецензии, коментари, осврти и анализи во дневниот печат и во специјализираните списанија за уметност (Разгледи, Современост, Културен живот и.т.н.).
Сето ова акумулирано искуство неминовно доведе и до нсзапирливиот порив на Гапо - играниот филм. Во рамките на македонската кинематографија Бранко Гапо го има најбогатиот филмски игран опус (6 играни филмови) при што недвојбено сс наметнува и сознанието за широката лспеза на темите и времињата сместени во неговите филмови. Денови на искушение (1965), Истрел (1972), Време без војна (1969), Најдолгиот пат (1976), Време, води (1980) и Македонска сага (1993) се наслови на филмовите кои на достоинствен начин, во тоа време, ја промовираа македонската кинематографија во земјите на речиси сите континенти во светот.
Немирниот и секогаш љубопитен дух на Бранко Гапо не се исцрпува и не се задоволува само со филмскиот медиум. Уште во 50-тите години Гапо објавува раскази во Млад борец и во Разгледи, во 1959 година е основач на првиот вонинституционален театар Естрада 59, режира повеќе театарски претстави од кои ја издвојувам Убавинита чекори сама (1975) според текст на сонремениот драмски писател Томе Арсовски. Во текот на својот творечки ангажман Гапо реализира и повеќе од 40 радио-драми. Во овој контекст ќе го апострофирам и неговиот авторски ангажман во Македонската телевизија каде, покрај поголем број музички и документарни емисии и повеќечасовни шоу програми, Гапо реализира и повеќе ТВ драми од кои ги издвојувам Бамји (според Димитар Солев), Некаде морам да те чекам (според Петре М. Андреевски), Делби (според Бранко Пендовски), Самотија (според Ордан Добревски) итн. Од останатите ТВ остварувања посебно треба да се издвојат, заради својот врвен квалитет, две дела: Лабин и Дојрана (колор телевизиски игран филм-балет според музиката на Трајко Прокопиев) и Ордан Петлевски (долгометражен телевизиски документарен филм за творештвото на сликарот Ордан Петлевски).
Фактографијата за творештвото на Бранко Гапо не ќе биде заокружена доколку не бидат забележани најзначајните признанија што ги освоилс филмските дела на овој наш автор. Значи работите стојат вака: продуцснтски награди за документарците Сонце на младоста и По пат одам за пат прашам на Фестивалот на југословенскиот документарен и кусометражен филм во Белград во 1960, односно 1968 година. Во 1962 година, на нстиот овој фестивал, филмот Граница е добитник на наградата за најдобра режија и најдобра камера. Играниот филм Време без војна ги вкнижува Сребрената медаља за режија (во Авелино, Италија, 1972 година), специјална награда за режија на фестивалот на југословенскиот игран филм во Пула (1969 година), награда за млад актер на фестивалот во Ниш (1969 година), како и републичките награди 11 Октомври за најдобра камера и 13 Ноември за најдобра режија. Филмот Истрел, меѓу другото, е закитен со Златна Арена за најдобра камера на фестивалот во Пула, како и со Голема Повелба за машка улога на фестивалот во Ниш, Голема сребрена арена за филм, Сребрена арена за камера, награда за најуспешен актер-дебитант на фестивалот во Пула, Голема повелба за машка улога и специјална награда за машка улога на фестивалот во Ниш, награда за најдобра камера на ФЕСТ 77, 11-то октомвриска награда за најдобра камера, сесамо дел од наградите со коишто се закити играниот филм Најдолгиот пат. Во 1997 година Бранко Гапо ја доби највисоката државна награда 11 Октомври за животно дело.
Филмскиот опус на Бранко Гапо ни открива расен автор нурнат во нстражувања на предизвиците на времето и просторот.
Бранко Гапо ја иницира, во рамките на македонската документаристичка продукција. тенденцијата на критичкиот реализам, при што прави исклучителни напори животниот документ да го ослободи од притисоците на идеологизацијата. Неговиот документаристички опус, уште од Птиците доаѓаат и Граница, го потврдуваат неговиот темперамент за критичко-лирска опсервација. И како што созреваше неговиот талент, Бранко Гапо се појасно ќе го потврдува стремежот на набљудувач кон идентификација на парадоксите во фактичките, објективни состојби. Тој провокативен стремеж кон објективноста Гапо нема да го напушти ниту во подоцнежните години кога негова главна преокупација ќе стане играниот фплм. Во секој случај, документарците како Последните номади, реалистичка слика за егзотичноста на животот на сточарските племиња Каракачани, потоа Лето господово 67, своевидна хроника за архаичните всрувања во исцелителската моќ на манастирските реликвии, па Граница, тој невиден филмичен крик за трагичните делби на луѓето или пак свосвидната репортажа за помалку егзотичните аспекти од животот на современите роми во Амен Сиам бут Рома, ја потврдуваат присутноста на еден расен документарист кај кого љубопитството спрема феномените на кои наидува е бескрајно, ја потврдуваат присутноста на еден неподмитлив сведок на сеприсутните социјални противречности и парадокси, ја потврдуваат присутноста на еден восхитен истражувач на атрактивни содржини кои ги чуваат вредностите на егзотиката и фолклорот, но и грижлив стилист кој сака да ги помири судирот на овие снажно спротивставени усилби во некаква помалку препознатлива и помалку експлоатирана метафоричка конструкција. Впрочем, овој стремеж на амбивалентно чувствување на социјалната средина и светот воопшто, го препознаваме и како естетички контраст кој се повторува и при нзборот на содржините за играните филмови на Бранко Гапо, како во драматизацијата и структуирањето на граѓата, така и при типолошката селекција и конституција на неговите драмски херои.
Филмот Денови на искушение, филмска адаптација на драмското дело Црнила на Коле Чашуле, е првата работа на Бранко Гапо врз играна материја. Неговиот режисерски концепт тука во прв ред оди на едно прошнрување на тематската основа со цел материјата да се здобие со повеќе елементи што би послужиле за една поверодостојна реконструкција на времето и милјето на трагичните настани сврзани за убистпото на Ѓорче Петров. Филмот, пак, Време без војна доаѓа како логичен след на авторските интерссирања иа Гапо, на неговата долгогодишна творечка обземеност со фактите на животот и времето, во кои овој расен документарист секогаш се обидуваше да ја симне обвитката на актуслната појавност. Несомнено е дека во овие негови авторски стремежи, сценариото на Симон Дракул дава сден оптимален креативен простор. Така, Време без војна е всушност филм целиот сиртен навнатре, во себе и во своитс ликови. Со еден збор, тоа е прв интимистички филм во македонската играна продукција, целосно поставен во современите медиумски рамки. Во таа смисла, низ целиот филм доминира атмосфера во која режијата успева да воспостави определено расположение за тоа дека прикажаните фрагменти од животот на ликовите се судбински мигови на нивното траење. Својот нареден игран филм Истрел Бранко Гапо го работи според мотивите на романот Под усвитеност на Димитар Солев. Режисерскиот пристап кон материјата која обработува автентичен настан од времето на бугарската окупација, претставува обид да се изнајде најповолен метод за нејзиио приспособување, не кон тогаш важечките визуелни канони, туку кон сопствениот творечки темперамент. Со појавата на четвртиот игран филм на Гапо Најдолгиот пат жанровската врзаност и тематската блискост на македонскиот игран филм со историјата не се веќе само воопштени стилски одредници. Се чини дека ова дело ги остава зад себе сите оние почетни жанровски обиди и стилски експерименти во нашето филмско производство кои не резултираа со очекуваните доблести. Овој филм е работен со оригинална постапка и има оригинална структура. Во него, на крајно непосреден начин, без трошка декларативност во себе и низ наполно автентичен филмски израз, се остварува жива слика на една човекова состојба во која се согледуваат националните особини и менталитет на еден народ и општествено-историските околности на едно време. Во поширока смисла, светот на овој филм прераснува во симболичка слика на човечката судбина и општествените улови кои на разновидни начини опстојуваат во нашево време. И наредните два филма на Гапо Време, води и Македонска сага се нурнуваат во истражувањата на корените - на опстојот, на љубовта, на омразата, на припаѓањето... теми што избликнуваат од секогаш љубопитниот дух на Бранко Гапо.
Македонската кинематографија има среќа што пригрли во себе автор кој континуирано, без остаток, се однесува знаејќи дека да се фантазира значи да се истражува да се истражува значи да се создава да се создава значи да се ПОСТОИ!
Илинденка Петрушева
(Karolj Viček)
Filmski i tv-reditelj i scenarista (Novi Sad, 21. VIII. 1941.). Isprva saradnik informativnog programa (na mađarskom jeziku) Televizije Beograd. Za preduzeće Neoplanta film iz Novog Sada realizovao je oko 15 dokumentarnih i 3 igrana filma, kojima je najčešće i koscenarist. Tematski okrenut savremenim, aktuelnim problemima vojvođanske sredine, najzapaženije se bavi sudbinama jednostavnih, »običnih» ljudi, posebno na selu, koji se ne snalaze u burnim društvenim i ekonomskim promenama. Od njegovih dokumentarnih filmova izdvajaju se: Test (1976), Idvor, Pupin (1976) i Pobedićemo (1979), svi nagrađivani na festivalu u Beogradu, te Pinki (1978), Balada obešenih (1981) i Povratnik (1984). U igranom prvencu Parlog (1974, Bronzana Arena za režiju u Puli), na mađarskom jeziku, po scenariju F. Deaka, bavi se problematikom sela koje napuštaju mladi. U Trofeju (1979, Velika Zlatna Arena u Puli), u kom je i koscenarist s Deakom, pitanjima političkog morala kroz priču o starom borcu imenovanom za predsednika komisije za preispitivanje porekla imovine (S. Aranđelović), a u Zalasku sunca (1982, gde je koscenarist sa E. Ras, odnosom bogatog gastarbajtera-povratnika i provincijske sredine u koju se vratio. Za Televiziju Novi Sad režirao je brojne emisije iz kulture i obrazovanja, kao i nekoliko tv-drama (za Crni globus je i nagrađivan).
Filmski leksikon, Zagreb
Gimnaziju je završio u Novom Sadu, filozofiju studirao u Beogradu.Pisao je filmsku kritiku i eseje.Snimao za Neoplanta film, Novi Sad, TV Beograd, Mađarsku televiziju i Digitel, Novi Sad.
Pozorišne predstave režirao u Subotici, Somboru i u Novom Sadu.Od 1998 godine do 2003 godine bio je direktor Novosadskog pozorišta (UJVIDEKI SZINHAZ).
Živi i radi u Novom Sadu kao slobodan filmski radnik.
U kontekstu vojvođanskog pa i YU filma Karolj Viček predstavlja krajnje specifičnu i autentičnu pojavu.Iako zanimljiv kao pozorišni i plodan kao televizijski reditelj, on je po osnovnoj vokaciji fanatik filmske slike i osećanja koje ona može da prenese.U protekloj sezoni nije u toj sferi, doduše, bio u prvom planu, ali su dečiji igrani projekti koje je radio za mali ekran imali i dalje zavidnog odjeka.
Vičekov film "Parlog" (prema scenariju Ferenca Deaka), upoznao je i domaću i stranu publiku te '74. godine sa jednim novim senzibilitetom "ljudi ravnice", a istovremeno i inagurisao specifičnu realističku dimenziju, otuđenost i izgubljenost generacije podeljene između dvaju svetova, sela, grada...Film "Trofej", pobednik Pulskog festivala '79, predstavljao je zanimljiv pokušaj da se fenomen bogaćenja sagleda sa stanovišta etike čiji su izvori ležali i u aktuelnim društvenim tendencijama, ali i u odjecima "šezdesetomaške" utopije.
U Vičekovom izrazu, često u domenu priče o klasičnom, a u pogledu slikovnosti, radikalnom i žestokom, preovlađuju duševne bure čiji su nosioci prividno spori panonski salašari i nadničari, često ljudi s margine ili porodične "crne ovce".Takve likove i teme je ovaj stvaralac uspešno nalazio i u delima Aleksandra Tišme (TV drama "Stan") ili Mirka Kovača ("Otac i samoća").Najzad, Vičekov dokumentarac "Krst sa zvezdom" ('72) svojevremeno zabranjen, još čeka prezentaciju.
Svetislav Jovanov
1974 Parlog, igrani film, Velika Bronzana Arena za režiju
1977 Crni globus, tv film, pobednik tv festivala u Portorožu
1979 Trofej, igrani film, Velika Zlatna Arena za film u celini
1982 Zalazak sunca, igrani film
1982 Zelenokosa devojka, tv adaptacija pozorišne predstave, učesnik na festivalu MES, Sarajevo
1983 Holivud na Dunavu, tv film
1984 Vreme rasnih pasa, tv film
1985 Bacač noževa, tv film
1986 Otac ili samoća, tv film
1987 Na sušnoj zemlji, tv film, predstavnik Jugoslavije na festivalu drame u Pragu.
1988 Stan, tv film, predstavnik Jugoslavije na festivalu drame u Sieni / Italija
1988 Tražimo jedan bolji brod, tv film, nagrada na tv festivalu Koseg / Mađarska / produkcija: TV Mađarska - TV Novi Sad
1990 Mačka na pročelju, tv film, produkcija: TV Mađarska- TV Novi Sad
1993 Najviše na svetu celom, tv serija, film, Srebrna Arena za film u celini, Novi Sad.
2002 Gušenje, igrani film, proizvodnja: Budapest, Film studio- Subotica film
2003 Da nije ljubavi, ne bi svita bilo, igrani film i TV serija, proizvodnja DIGITEL- Novi Sad
1977 Crni globus, tv film, pobednik tv festivala u Portorožu
1979 Trofej, igrani film, Velika Zlatna Arena za film u celini
1982 Zalazak sunca, igrani film
1982 Zelenokosa devojka, tv adaptacija pozorišne predstave, učesnik na festivalu MES, Sarajevo
1983 Holivud na Dunavu, tv film
1984 Vreme rasnih pasa, tv film
1985 Bacač noževa, tv film
1986 Otac ili samoća, tv film
1987 Na sušnoj zemlji, tv film, predstavnik Jugoslavije na festivalu drame u Pragu.
1988 Stan, tv film, predstavnik Jugoslavije na festivalu drame u Sieni / Italija
1988 Tražimo jedan bolji brod, tv film, nagrada na tv festivalu Koseg / Mađarska / produkcija: TV Mađarska - TV Novi Sad
1990 Mačka na pročelju, tv film, produkcija: TV Mađarska- TV Novi Sad
1993 Najviše na svetu celom, tv serija, film, Srebrna Arena za film u celini, Novi Sad.
2002 Gušenje, igrani film, proizvodnja: Budapest, Film studio- Subotica film
2003 Da nije ljubavi, ne bi svita bilo, igrani film i TV serija, proizvodnja DIGITEL- Novi Sad
